درسهایی از تجارب جنبش سبز در خیابانهای تهران
مسیرهای مرسوم و تحلیل تجربی آنها:
1- - مسیر میدان امام حسین تا میدان انقلاب
- راه نسبتا طولانی هست و مردم بیش از حد پراکنده میشن پراکنده میشن
- سرکوبگرها 2 سال هست که دارن رو کنترل اون منطقه کار میکنن و تو کنترل بحران اون ناحیه با تجربه شدن
2- مسیر میدان انقلاب تامیدان آزادی
- مردم اونجا بیشترین دستاورد اما بیشترین تلفات رو به دلیل نزدیکی به پایگاههای بسیج دادن.. اونجا واقعا به تجربه نشون داده قتلگاه مردم با بیشترین آمار تلفات بوده
- اونجا رو هم سرکوبگرها مسیرها رو خوب بلدن و خوب مردم رو کنترل میکنن و الان میدونن مردم کجا ها معمولا جمع میشن
3- میدان آزادی
- این هدف نهایی میتونه باشه اما برای جمعیتی چند میلیونی و لی اینروزها میتونه یه تله بزرگ باشه چون سرکوبگرها به حداقل نیرو وحداکثر تمرکز و راندمان میتونن اونجا رو کنترل کنن و مسلط بشن
4- خیابان ولیعصر
این مسیر چندین بار تجربه شده و آخرین نمونه اون 1 اسفند بود. تجربه ای نسبتا اما نه کاملا موفق به دلیل طولانی بودن این مسیر که باعث میشه حتی هسته های کافی برای تقابل با گروههای سرکوبگر و ارعاب اونها به راحتی شکل نگیره.
اما:
- انتخاب میدانهای مرکزی مثل میدان ولیعصر، میدان هفت تیر یا میدان ونک میتونه هدف مناسبی باشه چرا که اولا مردم از هر چهار سو به اون سمت میان. دیگه یه عده بی تاثیر جلوی پارک ساعی نمیچرخن. مسیر در رو زیاد داره ضمنا کوچه هاش مثل فرعی های منتهی به خیابان آزادی طولانی نیست که نشه از دست سرکوبگران به وقت خطر در رفت و سریعتر میشه سنگر گرفت. پارکهای زیاد تری نسبت به مسیر امام حسین تا ازادی هست و راحتتر میشه به وقت خطر استتار شد ضمن اینکه جمعیت بیشتر به چشم میاد.اگر جنایت با ماشین رد شدن نیروی انتظامی از روی مردم رو در روز عاشورای 88 رو کنار بگذاریم بزرکترین شکست نیروهای سرکوبگردر میدان ولیعصر بود. البته میدان ولیعصر نسبت به میدان ونک یک نکته مثبت دیگه هم داره اونهم اینکه از اتوبانها فاصله نسبتا زیادی داره و به راحتی نمیتونن نیرو ارسال کنن در حالیکه در مورد مثلا میدان ونک نزدیکی به اتوبان همت، نیایش و حقانی یک نکته منفی محسوب میشه.
با دوستان نشستیم گزارش آزمایش مقاومت بتون رو بنویسیم ، چی شد!!! زنده باد جنبش سبز که اصل بتونه!
تحلیل کاملا درستیه. هدف جنبش باید میدان ولیعصر باشه. روز 1 اسفند معلوم شد با وجود اینکه نیروهای رژیم هم این میدان را مهمترین نقطه بعد از ازادی میدونن و آن را قرق کرده بودن ولی نتونستن نگهش دارن. اگر روز 1 اسفند به جای تظاهرات پراکنده تمرکز روی میدان ولیعصر بود ما الان یک میدان تحریر در تهران داشتیم که چند شبانه روز مردم آنجا بودند.
پاسخ دادنحذفاین مبارزه برادران من با این روش نمی تونه ادامه پیدا کنه و دلیر ترین و رشید ترین جوانان این کشور بیهوده کشته و به بند کشیده میشن.
پاسخ دادنحذفدو مساله وجود داره یکی نحوه مبارزه و دومی هدف مبارزه
ما با گروهی سروکار داریم که منطق صلح و انسانیت رو نمیفهمند.کسانی که می گن مبارزه مسلحانه و یا مقابله به مثل هزینه ها رو بالا می بره اشتباه می کنن چون گروهی از نظامیان که با مردم هستند در هیچ شرایطی دست به سلاح نخواهند برد و بر چشم ما جا دارند وگروه متوحش دیگر تحت هیچ شرایطی دست از سلاح و کشتار بر نمی دارند مگر اینکه با زور مواجه شوند.اگر مردم نمی توانند احساس امنیت کنند آنها هم نباید احساس آرامش کنند باید از تجمع وحشت داشته باشند باید بترسند که هرلحظه از بالای بامی یا پنجره ای آتش بر سرشان خواهد ریخت.باید دید پس از آن برای مردن چقدر مزد می گیرند. دیگر کشته دادن و صلح طلب بودن کافیست و نوبت کشته دادن دشمن است.
دوم اینکه هدف همه ما باید مشخص باشه و اون برکناری و محاکمه خامنه ای رفراندوم قانون اساسی وجایگزینی حکومت اسلامی با نظامی دموکراتیک است.جوانان ما نباید به خاطر آرمانهای امام ویا اصلاح نظام و دیگر یاوه ها کشته شوند.اگر فکر می کنید هنوز نمی توانیم بر سر حذف نظام به توافق برسیم دست از مبارزه برداریم تا زمان آن فرا برسد.نمی توان بیش از این بیهوده کشته داد.باید بدون ترس آرمانها بیان شود و به جنگ جلادان برویم.
اگر با نظر من موافقید لطفا این مطلب رو لینک کنید و اطلاع رسانی کنید چون برای من امکان پذیر نیست.